ایستگاه بعد آتلانتیک

پا کنار پا و کلاویه کنار کلاویه.

راه میروم و موسیقی نواخته میشود ... عروج صدا و سقوط روح ها ... نفس در سینه حبس ... ذهن بی قرار ... لبها خشک شده

و چشم ها گویی درخشش ابدیش قلب را به انزوا کشانده است.

راه میروم و نوال پخش میشود راه میروم و سکوت شکسته میشود. و من در کنار تو در حال نواختن بی انتهای پیانو هستم.

خورشید را میبینم که چگونه درون امواج ارام تو غروب میکند و من روی ساحل عواطفم عود روشن کرده ام.

خرچنگ ها میآیند

سیگار ها هوار میزنند

بامداد شعر میخواند

نوال نواخته میشود.

و من

در آغوش بینهایت تو غرق بوسه میشوم. [و آنگاه گورخر ناامید دلم چهچه زنان پرواز میکند. ]

و پایان با آغازی نو در کنار پا کنار پا و کلاویه کنار کلاویه

تجربه ی دردناک...