از صفحه ی توییترم

از سولمیت پرسیدم : چرا آدم ها سمت رویاهاشون نمیرن ؟ درحالیکه رویاها به همون اندازه واقعین که ما هستیم ... چه چیزی مانع میشه که بترسیم از حرکت کردن به سمتش؟ کمال طلبی؟ خانواده؟ پول؟

تمام راه مترو 4راه تا حسین آباد رو داشتم به این فکر میکردم که قشنگترین و مهمترین دلیل بودن ما رویاهامونن ... اگر دلم میخواد سفر کنم ... سفر کنم ... چرا به جاش تصمیم میگیرم برم کار کنم و پول دربیارم؟ سولمیت بهم گفت تو همونقدر پول داری که اگر آتیش زندگیت رو برد ...

چیزیکه از رگ گردن به ما نزدیک تره ماهستیم و بس ... مهدی احمدی عزیزم یه بار داشت میگفت آدم باید بجنگه ... با همه حتا خانوادش، و به من نگاه کرد و گفت مخصوصا خانوادش. برای همینه که تعجب میکنم ... چرا آدمها دنبال رویاهاشون نمیرن ؟

تجربه ی دردناک...